Test

Ja ja, een eerste testje vanaf mijn iPhone. Welkom in de nieuwe wereld...

Groetjes Patrick

-- Posted from my iPhone

Een poging tot wakeboarden

Het is nu inmiddels ruim een week geleden dat we met een groep zijn gaan wakeboarden. Kortweg erg vermoeiend, erg leuk, erg pijnlijk en erg gezellig! Slechts één maar.... ...mijn enkels.... auw!

Al enige tijd geleden hebben we een dag geprikt (30 augustus 2009) om alle oude wintersport fanaten wederom samen te brengen in Almere. Ditmaal bij het Lido alwaar je naast lekker eten tevens kunt waterskieen, wakeboarden, etc. Dit alles in tegenstelling tot normaal achter een boot ditmaal achter een speciale kabelbaan. Het lijkt allemaal zo simpel. Eerst een video bekijken met een verkorte instructie van 5 minuten en dan vervolgens het diepe in!

Onze groep was niet heel groot. Ferry, Rob en Patrick op een wakeboard en de dames (Anja, Christel & Renate) veilig aan de kant. Renate was voorzien van een bizar grote lens en camera dus als het goed is krijgen we de foto's nog in ons bezit :-)

De rest van de genodigden waren, ziek, zwak, misselijk, hadden ultieme smoesen of durfden gewoon niet!

Ik weet niet meer wie als eerste is gaan proberen, maar mijn eerste keer weet ik nog wel.... wat een kracht staat er op die kabel... Argh.... liters water later en meerdere keren zowat verdronken kwam ik er achter wat ze bedoelde dat ik pech had met het feit dat ik linksvoor op mijn board stond ipv rechtsvoor.... Als je linksvoor staat, dan moet je een soort bocht maken om recht achter de kabel te komen. Dit alles terwijl je met een achterlijke snelheid uit het water start. Het gevolg is dus dat je hangend aan je board door het water wordt getrokken totdat je loslaat en weer terug kan zwemmen.

We hadden in plaats van 1 uur 2 uur geboekt. Dat scheelde nauwelijks qua geld en in 1 uur had ik verwacht hoofdzakelijk bezig te zijn met wachten en terugzwemmen. Het geluk was aan onze zijde en zo druk als het uur voor onze aanvangstijd was, zo rustig was het op het moment dat wij aan de beurt waren. Er was alleen 1 nadeel. Het terugzwemmen was niet het grootste probleem. We kwamen namelijk niet echter verder dan de startlocatie en alleen Rob ging als een speer! Hij moest wel terugzwemmen. Wij (Ferry & Patrick) lagen voornamelijk op onze rug in het water te dobberen tot we weer aan de beurt waren waarna we vervolgens na een seconde of 3 weer naar de kant zwommen. Wat een kracht zit er op die kabel! Niet normaal gewoon!

Als startpositie lig je op je rug in het water, met je knieen in de hurk houding. Je board haaks op het water omhoog gestoken en zodra je kabel bijna spant strek je je armen om de klap op te vangen. Na een uurtje had ik echt geen onderarmen meer over, had ik pijn aan mijn benen en was in onwijs blij dat ik een bodysuit aan had. Zelfs dan is het kouder dan ik gehoopt had... klaag klaag klaag... en dan moet je ook nog 2 uur volhouden in plaats van 1 uur. Het leek wel een hel!

Nee hoor, alle gekheid op een stokkie. Uiteindelijk is het me gelukt om de tweede kabelmast te halen en verder lukte me echt niet meer. De tweede kabelmast is bijna 20 minuten terugzwemmen! hahaha

Helemaal verrot zijn we uiteindelijjk gaan eten. Ik had echt overal pijn en mijn enkel was al behoorlijk dik. Ik had mijn schoenen maar los gelaten en daarna snel naar bed. De volgende morgen was ik helemaal verrot. Zoals ieder mens eerst naar het toilet, maar dat lukte nauwelijks. Erg veel pijn aan mijn rechterenkel / voet en omdat dit mijn zwakke voet was maar heel voorzichtig naar beneden gestrompeld. Daarna nog steeds veel pijn en werd het helaas weer eens zwart voor de ogen! Argh! Toch geen gescheurde enkelbanden???

Afspraak met de dokter gemaakt. Er naar laten kijken en zijn advies. Rust houden en pootje omhoog. Af en toe afkoelen en dan weer rusten. Het was in ieder geval niet gebroken en hoe ernstig het zou zijn merk je pas na een weekje. Op foto's zie je toch niets en tapen doen ze tegenwoordig om nauwelijks meer. Anja heeft gelijk krukken gehaald zodat ik in huis toch een beetje kon bewegen, maar ik meer eerlijk zijn en toegeven nauwelijks uit bed te zijn gekomen. Na een paar dagen ging het gelukkig beter en na een week kon ik er alweer voorzichtig op lopen. Nu gaat het gelukkig helemaal goed en kijk ik een beetje dubbel terug op dit avontuur. Ik zou het namelijk graag nog eens doen, maar ja.... voorlopig maar eventjes niet. Alhoewel ik, als ik met snowboarden met benen zou breken, ik ook weer gewoon zou willen snowboarden.

Lekker kopje koffie?

Afgelopen moederdag Anja maar eens in het zonnetje gezet met een lekker cadeau :-)

De afgelopen jaren stond ze altijd klaar voor Michelle en Justin en daar mag ze best een cadeautje voor krijgen. Omdat Anja altijd van lekkere koffie houdt heb ik maar eens gezocht naar een oplossing voor de Senseo-rommel die we de laatste tijd schenken. Menig kopje verdwijnt afgekoeld door de gootsteen en om eerlijk te zijn.... ...Senseo is het net niet helemaal!

Ik zelf ben geen grote koffie drinker. Sterker nog, na lang onderzoek ben ik er achter gekomen dat ik eigenlijk koffie helemaal niet lekker vind. Alleen met Baileys vind ik het heerlijk! Maar wie niet??? Een tijdje geleden had ik ontdekt dat als ik koffie met opgeklopte melk drink (latte macchiato) dat ik het wel lekker vind. En dan zelfs zonder Baileys! Hahahaha

Duszzz, op zoek naar de oplossing zodat we gemakkelijker een lekker kopje koffie voor beiden kunnen drinken :-)

En die heeft ze nu gekregen in de vorm van een heuse Nespresso machine met automatische melkklopper...

Nu maar hopen dat de kopjes koffie niet meer door de gootsteen verdwijnen, want deze zijn wel een stukje duurder ;-)

Aankoms in Ubud

Bij de uitgang van het vliegveld in Denpasar werden we opgewacht door een Nederlands sprekende gids van OAD die ons in 1,5 uur naar ons hotel 10 km. buiten Ubud bracht. We kregen een cadeautje van hem; een doos met zeepjes, wierrook, scrub etc.

De ontvangst in The Payogan was hartelijk en na het inchecken en een welkomsdrankje werden we met een golfkarretje naar onze pool-villa gebracht.
Daar werden we totaal verrast.
Wat mooi! Wat een waar paradijs! Het leek een riant buitenverblijf van een filmster.
Dit is ECHT honeymoon!!!

De kamer was zo groot! We hadden weinig tijd om uitgebreid te douchen, dus na een hele korte opfrisbeurt, snel naar Ubud, want onze eerste en enige zorg was geld. Dat moesten we toch echt in Ubud zelf gaan halen. Met het (gratis) shuttlebusje van het hotel stonden we een kwartiertje later in Ubud centrum op zoek naar een pinautomaat.

We hadden alles goed voorbereid, althans....
"Wat is eigenlijk de koers?" Ik moest echt zo lachen.
Patrick zag alleen maar bedragen met 5 of 6 nullen op het scherm.
"Uh", tja! Hij besloot 200.000 te pinnen. Maar toen het eruit kwam leek het wel weinig, want het was wel een bedrag van linksboven op het scherm. In Holland staat daar meestal € 20,-.
Hmm, dan maar 1 miljoen? Ik deed ook nog een poging en wilde meteen 2,5 miljoen. Maar dat kon weer niet. Wazig, dan zal dat wel veel zijn. Uiteindelijk lukte dat door 2x te pinnen.
Afijn, 4 miljoen Rps later stonden we weer buiten en besloten te gaan eten.

Dag 2

We moesten tot 09.40 uur wachten om wederom te boarden. Om 10.05 uur vertrokken we naar Denpasar. Eigenlijk zit ik de hele tijd lijkbleek met kromme tenen in zo'n vliegtuig, want hoe leuk ook en hoe luxe: vliegen is niet echt mijn ding. Helemaal niet meer toen we na het opstijgen een enorme knal hoorden en er een soort vlam uit de linkervleugel kwam. Patrick zei: "kalm blijven", maar mij sprongen de tranen in de ogen toen ik iedereen verstijfd zag zitten. Na 10 minuten, het vliegtuig stortte intussen tijd niet neer, sprak de piloot: "wees gerust, niets aan de hand, we zijn getroffen door een blikseminslag, maar alles is oké. Pfffft!

Afijn, na 4,5 uur vliegen landden we om 14.30 uur veilig en wel in Denpasar, waar we ons volgende avontuur beleefden. We moesten eerst door een controle. Ik werd eruit gepikt en gefouilleerd, want er zaten metalen rondjes op mijn gympen. Schoenen uit, 3 dubbele check en oké. Daarna op naar nog een paspoortcontrole, waar je een visum moest kopen. Zonder USD's sloten we aan in een rij van inmiddels wel 300 mensen. Bizar wat er toen gebeurde: we werden aangesproken door een hoge pief, die vroeg of we een quick service wilden, een VIP treatment. Voordat we konden weigeren, had de aardige douanier onze paspoorten al uit onze handen getrokken en liep ermee weg. Kwam terug met 2 formulieren die hij voor ons invulde en nam ons mee naar een volgende hoge pief, die er 2 stempels op zette. We betaalden in Euro's en konden met visa doorstromen naar de douane. Nog een keer paspoort en onze vakantie kon beginnen........

Honeymoon

Al ruim voor de wekker wakker. Vandaag is de dag dat we naar Bali vertrekken.
Om 8.15 uur arriveerde Renate. Lekker vroeg, want dan konden we nog uitgebreid bijkletsen, ontbijten en koffie drinken. Renate had als verrassing een dvd van vrijgezellenfeest en huwelijk bij haar en nog wat foto's van de wintersport. Om 9.10 uur vertrokken we met Renate richting Schiphol. Tot onze verbazing geen maandagochtendfile. We kwamen om 09.45 uur op schiphol aan.

Het inchecken verliep ook al zo voorspoedig, dus ruim de tijd om te shoppen. Na een acculader, het nieuwste boek van Saskia Noort en een "Linda" vonden we het tijd om te lunchen. Beter hadden we dat niet gedaan, want behalve € 10,- voor 2 broodjes, kregen we tijdens de 2 vluchten geen enkele kans op te verhongeren.

Om 12.00 uur ging gate G4 open en om 12.50 uur konden we boarden. Toen we het vliegtuig betraden, vielen onze monden open van verbazing: wat een luxe vliegtuig! We vertrokken om 13.15 uur (NL). Ruim 11 uur later landden we op Hong Kong. Het was daar half 8 's ochtends.

Nog 1 dagje werken!

Vandaag laatste werkdag voor de vakantie.
Allemaal lieve woordjes en berichtjes van collega's. Of ik al zenuwachtig ben.......?
Echt wel!

Om 17.30 uur belde ik Pat; ik heb vakantie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
En nog 2 nachtjes; oh my god, nu toch wel zenuwachtig geloof ik.
Patrick niet, die bikkel! Geloof er niets van!

Moet nog wel nieuwe nagellak hoor en Patrick wil nog een boek voor onze camera kopen.

(?!)

Dus we spreken af om gezellig naar de stad te gaan, wil tenslotte ook Jeroen van Inkel en Gijs Staverman wel zien hangen op de Grote Markt. Wel een spectakel!

Na Jill Sanders en nieuwe nagellak (nu echt stoppen met deze nerveuze uitspattingen) ben ik er echt (nu écht) gereed voor. We gaan gezellig naar de Italiaan.

Toen we thuis kwamen belde mijn moeder; René en Simone hebben een dochter! Geweldig!

Daarna slapen, want wel willen wel stralen zaterdag.