Ja ja, een eerste testje vanaf mijn iPhone. Welkom in de nieuwe wereld...
Groetjes Patrick
-- Posted from my iPhone
maandag 7 september 2009
Een poging tot wakeboarden
Het is nu inmiddels ruim een week geleden dat we met een groep zijn gaan wakeboarden. Kortweg erg vermoeiend, erg leuk, erg pijnlijk en erg gezellig! Slechts één maar.... ...mijn enkels.... auw!
Al enige tijd geleden hebben we een dag geprikt (30 augustus 2009) om alle oude wintersport fanaten wederom samen te brengen in Almere. Ditmaal bij het Lido alwaar je naast lekker eten tevens kunt waterskieen, wakeboarden, etc. Dit alles in tegenstelling tot normaal achter een boot ditmaal achter een speciale kabelbaan. Het lijkt allemaal zo simpel. Eerst een video bekijken met een verkorte instructie van 5 minuten en dan vervolgens het diepe in!
Onze groep was niet heel groot. Ferry, Rob en Patrick op een wakeboard en de dames (Anja, Christel & Renate) veilig aan de kant. Renate was voorzien van een bizar grote lens en camera dus als het goed is krijgen we de foto's nog in ons bezit :-)
De rest van de genodigden waren, ziek, zwak, misselijk, hadden ultieme smoesen of durfden gewoon niet!
Ik weet niet meer wie als eerste is gaan proberen, maar mijn eerste keer weet ik nog wel.... wat een kracht staat er op die kabel... Argh.... liters water later en meerdere keren zowat verdronken kwam ik er achter wat ze bedoelde dat ik pech had met het feit dat ik linksvoor op mijn board stond ipv rechtsvoor.... Als je linksvoor staat, dan moet je een soort bocht maken om recht achter de kabel te komen. Dit alles terwijl je met een achterlijke snelheid uit het water start. Het gevolg is dus dat je hangend aan je board door het water wordt getrokken totdat je loslaat en weer terug kan zwemmen.
Al enige tijd geleden hebben we een dag geprikt (30 augustus 2009) om alle oude wintersport fanaten wederom samen te brengen in Almere. Ditmaal bij het Lido alwaar je naast lekker eten tevens kunt waterskieen, wakeboarden, etc. Dit alles in tegenstelling tot normaal achter een boot ditmaal achter een speciale kabelbaan. Het lijkt allemaal zo simpel. Eerst een video bekijken met een verkorte instructie van 5 minuten en dan vervolgens het diepe in!
Onze groep was niet heel groot. Ferry, Rob en Patrick op een wakeboard en de dames (Anja, Christel & Renate) veilig aan de kant. Renate was voorzien van een bizar grote lens en camera dus als het goed is krijgen we de foto's nog in ons bezit :-)
De rest van de genodigden waren, ziek, zwak, misselijk, hadden ultieme smoesen of durfden gewoon niet!
Ik weet niet meer wie als eerste is gaan proberen, maar mijn eerste keer weet ik nog wel.... wat een kracht staat er op die kabel... Argh.... liters water later en meerdere keren zowat verdronken kwam ik er achter wat ze bedoelde dat ik pech had met het feit dat ik linksvoor op mijn board stond ipv rechtsvoor.... Als je linksvoor staat, dan moet je een soort bocht maken om recht achter de kabel te komen. Dit alles terwijl je met een achterlijke snelheid uit het water start. Het gevolg is dus dat je hangend aan je board door het water wordt getrokken totdat je loslaat en weer terug kan zwemmen.
We hadden in plaats van 1 uur 2 uur geboekt. Dat scheelde nauwelijks qua geld en in 1 uur had ik verwacht hoofdzakelijk bezig te zijn met wachten en terugzwemmen. Het geluk was aan onze zijde en zo druk als het uur voor onze aanvangstijd was, zo rustig was het op het moment dat wij aan de beurt waren. Er was alleen 1 nadeel. Het terugzwemmen was niet het grootste probleem. We kwamen namelijk niet echter verder dan de startlocatie en alleen Rob ging als een speer! Hij moest wel terugzwemmen. Wij (Ferry & Patrick) lagen voornamelijk op onze rug in het water te dobberen tot we weer aan de beurt waren waarna we vervolgens na een seconde of 3 weer naar de kant zwommen. Wat een kracht zit er op die kabel! Niet normaal gewoon!
Als startpositie lig je op je rug in het water, met je knieen in de hurk houding. Je board haaks op het water omhoog gestoken en zodra je kabel bijna spant strek je je armen om de klap op te vangen. Na een uurtje had ik echt geen onderarmen meer over, had ik pijn aan mijn benen en was in onwijs blij dat ik een bodysuit aan had. Zelfs dan is het kouder dan ik gehoopt had... klaag klaag klaag... en dan moet je ook nog 2 uur volhouden in plaats van 1 uur. Het leek wel een hel!
Nee hoor, alle gekheid op een stokkie. Uiteindelijk is het me gelukt om de tweede kabelmast te halen en verder lukte me echt niet meer. De tweede kabelmast is bijna 20 minuten terugzwemmen! hahaha
Helemaal verrot zijn we uiteindelijjk gaan eten. Ik had echt overal pijn en mijn enkel was al behoorlijk dik. Ik had mijn schoenen maar los gelaten en daarna snel naar bed. De volgende morgen was ik helemaal verrot. Zoals ieder mens eerst naar het toilet, maar dat lukte nauwelijks. Erg veel pijn aan mijn rechterenkel / voet en omdat dit mijn zwakke voet was maar heel voorzichtig naar beneden gestrompeld. Daarna nog steeds veel pijn en werd het helaas weer eens zwart voor de ogen! Argh! Toch geen gescheurde enkelbanden???
Afspraak met de dokter gemaakt. Er naar laten kijken en zijn advies. Rust houden en pootje omhoog. Af en toe afkoelen en dan weer rusten. Het was in ieder geval niet gebroken en hoe ernstig het zou zijn merk je pas na een weekje. Op foto's zie je toch niets en tapen doen ze tegenwoordig om nauwelijks meer. Anja heeft gelijk krukken gehaald zodat ik in huis toch een beetje kon bewegen, maar ik meer eerlijk zijn en toegeven nauwelijks uit bed te zijn gekomen. Na een paar dagen ging het gelukkig beter en na een week kon ik er alweer voorzichtig op lopen. Nu gaat het gelukkig helemaal goed en kijk ik een beetje dubbel terug op dit avontuur. Ik zou het namelijk graag nog eens doen, maar ja.... voorlopig maar eventjes niet. Alhoewel ik, als ik met snowboarden met benen zou breken, ik ook weer gewoon zou willen snowboarden.
Abonneren op:
Posts (Atom)